Architektura Poznania o charakterze uzupełniającym po roku 1945

Opis

Tematem książki jest kształtowanie w latach powojennych uzupełniającej zabudowy mieszkaniowej w śródmieściu Poznania – w dzielnicach Wilda, Łazarz i Jeżyce, które na przełomie XIX i XX wieku stały się osią rozwoju urbanistycznego nowożytnego miasta. Uwagę skupiono na identyfikacji i analizie działań mających na celu stworzenie nowej zabudowy jako integralnej części istniejących kwartałów. Analizowany okres podzielono na lata: 1945-1948, 1949-1956, 1957-1968, 1969-1980, 1981-1990 oraz 1990-2007, aby ukazać badane zjawisko w kontekście panujących wówczas tendencji architektonicznych, uwarunkowań politycznych i obowiązujących idei tworzenia środowiska mieszkaniowego w Polsce. W analizie wybranych obiektów zabudowy mieszkaniowej o charakterze uzupełniającym skoncentrowano się na relacjach zachodzących pomiędzy dziełem architektonicznym a otaczającym go historycznym kontekstem przestrzennym. W drugiej części zaprezentowano autorską interpretację zjawisk architektonicznych związanych z zabudową uzupełniającą. Poruszono tematykę wpływu kontekstu na budownictwo mieszkaniowe tworzone w tak specyficznych warunkach. Zwrócono między innymi uwagę na wpływ dzieł architektury europejskiej na tę zabudowę. W podsumowaniu przedstawiono zjawisko tworzenia obiektów zabudowy uzupełniającej jako proces twórczy, kreatywny, czerpiący inspiracje ze znanych dzieł architektury współczesnej, na który miały wpływ – różny w zależności od okresu – lokalne uwarunkowania, w tym polityczne i społeczne