O sztuce przestankowania w Polsce i we Włoszech. Rozwój normy interpunkcyjnej od XVI wieku do współczesności

Opis

Kontrastywny opis polskiej i włoskiej normy interpunkcyjnej, stanowi porównanie dwóch norm w ujęciu diachronicznym. Ujęcie historycznojęzykowe pozwoliło zbadać wpływ włoskiej normy interpunkcyjnej na staropolskie zasady przestankowania, obowiązujące w dużej mierze jeszcze do połowy XIX wieku. Analizie poddana została przede wszystkim interpunkcja intonacyjna, kształtowana przez Pietra Bemba i stosowana w oficynie wydawniczej Aldusa Manucjusza. Ostatnia część pracy – analiza współczesnej interpunkcji w obu badanych językach – ma charakter synchroniczny. Jej celem jest wskazanie najsilniejszych tendencji rozwoju interpunkcji oraz zbadanie różnic między normą językową a uzusem. Zestawienia w niej mogą zostać wykorzystane praktycznie – jako trzon podręcznika przybliżającego Polakom zasady włoskiej interpunkcji.