Poznawanie i nazywanie. Refleksja cywilizacyjna i epistemologiczna w Polskiej Poezji Modernistycznej

Opis

Autorka konstruuje w książce obraz polskiej poezji modernistycznej od ostatnich dziesięcioleci XIX wieku po poezję neolingwistyczną przełomu wieków XX i XXI. Dominują w nim dwa zagadnienia, kluczowe dla świadomości modernistycznej – poznawania i nazywania, ale uzupełniają kwestie i dylematy, które autorka uznaje za pochodne wobec nich: podmiotowości, stosunku do problematyki cywilizacyjnej, do historii, do racjonalizmu.

SPIS TREŚCI

Zamiast wstępu
Część I. Między snem a nicością
Micińskiego sny – „Ruiny tajemnicze”
Tetmajer – między obecnością a jej śladem
Leopold Staff – „więzień zwierciadeł”

Część II. Opisać miasto, czyli oswajanie cywilizacji i zalążki zwątpienia
Życie miasta i sztuka miasta w poezji futurystycznej
Od konstrukcji do de-konstrukcji, czyli dziwna przygoda awangardy Krakowskiej. Peiper i Przyboś.
Cz. I: Miasto i sztuka wedle konstruktywistycznych pryncypiów
Od konstrukcji do de-konstrukcji, czyli dziwna przygoda awangardy Krakowskiej. Peiper i Przyboś.
Cz. II. Miasto „kołami woła” (poezja Przybosia w okresie międzywojnia)
Część III. Co zostaje? Dylematy poznawcze i problem wartości
Miasto Różewicz – między wartościami a ich brakiem

Białoszewskiego obroty rzeczy i słowa

(Neo)lingwizm – dokończony projekt awangardy